Vanaf nu krijg ik tijdens mijn trainingen en wedstrijden nog wat extra steun van 2 nieuwe sponsors. Ook al maakte ik sinds 3 jaar al gebruik van de Herzog-compressiekousen tijdens trainingen, lange autoritten naar wedstrijden en af en toe ook tijdens de wedstrijden, toch doet het deugd nu ook het vertrouwen van de leverancier te krijgen!

Ook op het vlak van sportvoeding sla ik vanaf 2012 een nieuwe weg in en ga ik in zee met de mensen van Trisport Pharma. Ik kwam met hen reeds in het begin van het jaar in contact via Hanne en kon enkele van de producten zo ondertussen al eens grondig uittesten met heel positieve resultaten. Op die manier kan ik dus met alweer een zorg minder aan de voorbereiding op het volgende seizoen beginnen!

Langs deze weg wil ik dan ook de mensen van Herzog en Trisport Pharma nog eens bedanken voor het vertrouwen en de ondersteuning…

Grtz,

Jochen

Met het begin van het nieuwe jaar worden wel eens vaker plannen gemaakt waar je enkele maanden later wel eens totaal anders over gaat nadenken. Zo ook bij ons, samen met de broers van Hanne zou ik de marathon van Amsterdam afwerken binnen de tijd van 3u00. Gezien mijn revalidatievoorjaar en een wel heel zware weg terug was dit dan ook een ideale manier om het seizoen af te sluiten. Ook het plan was heel eenvoudig: 42km lang een snelheid van net iets meer dan 14km/u lopen en succes is gegarandeerd. Ik had mezelf voorgenomen voor het tempo te zorgen en via de gps liep het plan aanvankelijk dan ook perfect. Helaas moest Ruben rond kilometerpunt 19 twee maal een sanitaire stop maken waardoor onze kleine voorsprong op het schema halfweg was veranderd in een achterstand van anderhalve minuut. Ondanks de beperktere basis van Ruben slaagden we er evenwel toch in een fantastisch egale wedstrijd te lopen en zo bleven we erin geloven tot aan de poort van het olympische stadion. Helaas bleek onze perfecte indeling ons 30 secnden te veel gekost te hebben om onder de magische grens van 3u te gaan…

Toch was dit een heel mooie belevenis voor mij, want tussen 12000 andere atleten van start kunnen gaan op zo’n parcours is toch wel weer eens iets anders dan wat ik de laatste jaren gewoon was. Nu kan ik stilaan terug met de echte plannen van start gaan, deze van 2012!!!!

Grtz,

Jochen

De Powerman van Oostenrijk in Weyer was de eerste wedstrijd die ik absoluut nog wilde halen in het seizoen 2011. Na Geel kon ik al bij al met een gerust fiets-gevoel naar Oostenrijk afreizen maar was het natuurlijk hopen dat de loopverkramping nu overbleef en ik zo met een goed gevoel naar Zwitserland kon. In vergelijking met 2010 kozen we voor een langere trip en zo wat meer rust. Dit bleek de beste keuze want eenmaal aangekomen kwamen we in een sauna terecht…

Ook de dag van de wedstrijd steeg de temperatuur vlot tot 36 graden en dus werd de wedstrijd nog wat zwaarder dan anders. Ik hou natuurlijk wel van zo’n omstandigheden en dus kon ik met een volle energie-tank van start gaan. Het eerste looponderdeel verliep al bij al vlot en na 1 ronde slaagde ik er zowaar in weg te lopen van een groepje met onder andere Wim Nieuwkerk. Ik hield ook de 2e ronde vlt stand en kwam zo als 7e in de wissel na 15km. Ook op de fiets zat het gevoel meteen goed. Ik reed reeds tijdens de eerste beklimming een andere atleet voorbij en kwam zo als 6e boven na de eerste echte beklimming. Helaas bleek daar mijn tactische drank-keuze een serieuze flop want ondenks de hitte was ik met slechts een halve drinkbus energiedrank vertrokken in de wetenschap dat ik de laatste 2 jaar iedere keer drinkflessen kon aannemen in de eerste bevoorrading. Dit jaar bekwam ik tussen de atleten van de korte afstand door enkel een drinkbeker en zat ik de komende 20km met een fameus probleem. Ik slaagde er niet meer in om me af te koelen en kreeg daardoor helaas een serieuze tik van de hamer. Ik kon zelfs een uitgebreide groep die me aan de top van de 2e beklimming voorbij kwam niet meer volgen en kwam zo, eenmaal terug wat afgekoeld, alweer helemaal alleen te zitten in 11e positie…

Ik reed wel nog een degelijke 2e fietsronde van 41km en beperkte zo de schade tot de 2e wissel. Tijdens de 2e run over 7,5km kreeg ik helaas alweer met dezelfde problemen af te rekenen als 2 weken eerder in Geel waardoor ik opnieuw moest beperken tot de aankomst halen. Ondanks die wetenschap schoof ik toch nog op naar de 10e plaats en kon ik op die manier over het algemeen nog met een tevreden gevoel naar België terug…

2 weken later was het tijd voor het WK in Zofingen. Tussendoor liep ik nog een loopwedstrijd op trainingsritme om toch nog wat variatie in de voorbereiding te stoppen maar eenmaal in Zwitserland moest alles meevallen. ’s Morgens werd ik door de kiné nog serieus ingetapet om de verkramping van mijn middenrif en buikspieren tegen te gaan en op die manier toch een paar zorgeloze wedstrijduren te kunne doormaken. En die aanpak bleek ook de goeie want in het eerste looponderdeel slaagde ik erin om met het beste niveau van 2011 te halen en zo in een betere positie dan vorig jaar de eerste wissel te halen. Ik was dan wel nog wat trager dan vorig jaa, toch zat het gevoel meer dan goed…

Ook op de fiets viel nu alles op zijn plooi. Ik kon tot ieders verrassing blijven volgen in een sterkbezette groep die streed voor de 6e plaats en overleefde zonder problemen de schiftingen van de eerste ronde. Ook de 2e fietsronde verliep volledig volgens plan en ook een tempoversnelling van het Deense duo in de groep kon ik op mijn tempo overleven. Na 100km kwam ik zo nog steeds in strijd om de 6e plaats door en begon ik toch te geloven in een onverwacht topresultaat. Spijtig genoeg bleek de laatste beklimming van de gevreesde Bodenberg 500m te lang en verloor ik net voor de top onder het beukwerk van Matt Moorhouse de aansluiting met de anderen. Hierdoor moest ik de laatste 25km helemaal alleen overleven maar ook dat bleek niet echt een groot probleem te zijn. Ondanks mijn onbestaande winterbasis slaagde ik erin uiteindelijk bijna 10 minuten sneller te zijn over de 150km fietsen en kon ik net als vorig jaar in striid om de 10e plaats aan de laatste 30km lopen beginnen…

Ik begon aan die laatste 30km met een eerste van 3 middenrifstretchings en slaagde er op die manier in toch met beperkte problemen te kunnen lopen. De eerste ronde was het echt zoeken om in het juiste ritme te komen, maar eenmaal boven op plateau vond ik een tempo waar ik me heel goed bij voelde. Op die manier kwam ik na 15km nog steeds in strijd om de 10e plaats door en had ik dus echt een doel om voor te strijden. Tot op 6 kilometer van het einde geloofde ik ook nog echt in die 10e plaats maar na 24km kreeg ik toch mijn gevreesde tik van de hamer waardoor het alweer vechten werd tot de aankomst. Toch kwam ik dit jaar supertevreden als 12e over de finish in een tijd waar ik vooraf niet eens had over durven dromen. Het feit dat ik ondanks alle problemen gedurende mijn voorbereiding 12 minuten sneller was dan 12 maanden eerder laat natuurlijk het beste vermoeden voor de komende jaren…

Vanuit Zwitserland reisden we op maandag door naar de Provence voor een deugddoende vakantie. Daarna volgde onze verhuis naar Roeselare en het begin van een totaal nieuw leven. Ik liep tussendoor nog de 10km-run van Alpro en trainde rustig door in de wetenschap dat ik volgende week Hanne’s broer naar de aankomst moet proberen te begeleiden in de marathon van Amsterdam. Op die manier slaagde ik er toch in me weer wat meer te amuseren tijdens de trainingen maar kwam ik natuurlijk were wat tijd te kort voor zaken als een update van deze blog…

Vanaf volgende week staat alles opnieuw in het teken van een nieuw seizoen in 2012, waarin ik hoop opnieuw aan t sluiten op het niveau van vorig jaar. Maar daar heb ik nog wel wat tijd voor…

Groeten,

Jochen

PS: De videofragmenten van de wedstrijden in Weyer en Zofingen volgen nog